Новите податоци покажуваат дека Луксембург има највисока просечна нето-часовна заработка со 49,7 евра. Веднаш зад него се Исланд со 47 евра, Норвешка со 45,8 и Данска со 44,7 евра, што значи дека северот и западот на Европа и натаму убедливо ја држат предноста кога станува збор за плата што навистина останува кај работникот по даноци и придонеси.
На спротивниот крај од листата се Летонија и Романија со по 12,9 евра нето на час, додека Бугарија е последна со 10,5 евра. Токму оваа разлика најдобро покажува колку европскиот пазар на труд останува нерамномерен: меѓу врвот и дното има речиси петкратен јаз. Во исто време, Eurostat објави дека вкупните трошоци за труд во 2025 година се движеле од 12 евра на час во Бугарија до 56,8 евра во Луксембург, што дополнително ја потврдува длабоката економска поделеност на континентот.
Но приказната не е иста ако се гледа динамиката на раст. Меѓу 2021 и 2025 година најсилен раст на нето-платите забележала Бугарија, со скок од 69,4 проценти, по што следуваат Полска со 66 и Романија со 61,3 проценти. Тоа значи дека источниот дел од Европа и натаму заостанува во апсолутен износ, но во некои земји фаќа побрзо темпо на раст од развиениот запад. Наспроти тоа, најбавен раст на нето-платите е регистриран во Норвешка, Шведска и Италија, а и Германија, Франција и Шпанија останале под просекот на Европската Унија.
Во оваа слика важен дел е и товарот на придонесите и другите трошоци што не се гледаат во нето-платата. Според Eurostat, околу една четвртина од вкупниот трошок за труд во ЕУ оди на т.н. нето-платни трошоци, пред сè социјални придонеси, а во Франција и Шведска тие достигнуваат околу 32 проценти. Затоа прашањето кои европски земји имаат најдобри плати по оданочување не е само листа на највисоки примања, туку и мерка за тоа каде системот му остава најмногу реална заработка на работникот.