Синдикалната кошничка пресметува колку пари му се потребни на едно семејство за најосновните потреби. За одмор, ресторан, рекреација и семејни прослави во оваа математика нема место.
Сојузот на синдикатите пресметал дека на едно четиричлено семејство во август му се потребни 68.675 денари. Ја читам бројката и ја споредувам со мојата плата. Таа е далеку под неа. И тука завршува секоја голема приказна за економскиот раст, стабилноста и подобриот животен стандард. На крајот од месецот остануваат платата, сметките и парите што ги немаш.
Овие 68.675 денари не обезбедуваат раскошен живот. Во синдикалната кошничка нема летување, зимување, викенд надвор од градот, вечера во ресторан или детски роденден во игротека. Нема рата за автомобил, приватен лекар, нов телефон или пари за факултет. За лекови против хронични болести, исто така, нема пресметана ставка.
Станува збор за храна, сметки, хигиена, превоз, облека, основно здравје и скромна сума за култура. Практично, за живот сведен на најнеопходното.
Ако семејството живее под кирија, месечниот трошок се искачува на 84.050 денари. Тогаш бројките целосно се одвојуваат од реалноста на илјадници работници. Минималната плата изнесува 26.046 денари. Двајца вработени со минимална плата заедно заработуваат 52.092 денари, односно 16.583 денари помалку од основната кошничка. Со кирија, дупката надминува 31.000 денари.
Од каде се пополнува таа разлика?
Од заштедата што ја нема. Од кредитната картичка. Од дозволениот минус. Од дополнителната работа по редовното работно време. Од храната што нема да се купи, прегледот што ќе се одложи, обувките што ќе почекаат и одморот што повторно ќе остане само план.
Вака изгледа сиромаштијата кај вработените. Луѓето секое утро стануваат, одат на работа, ја заработуваат својата плата и сепак не можат да ги покријат основните трошоци. Работата повеќе не гарантира сигурност. Таа само го забавува тонењето.
Секој нов месец носи нова синдикална кошничка и уште една бројка што политичарите ќе ја коментираат од климатизирани сали. За граѓаните бројката има многу поконкретно значење. Таа е разликата меѓу она што го заработуваат и она што мора да го платат.
Мојата плата е далеку под 68.675 денари. Знам колку вреди секој ден работа и колку брзо исчезнува заработеното. Знам и дека луѓето околу мене живеат со истата математика: пресметуваат, кратат, одложуваат и се надеваат дека овој месец нема да се расипе автомобилот, бојлерот или здравјето.
За голем дел од граѓаните, пристојниот живот одамна стана недостижна категорија. Сега веќе се преговара и со основните потреби.